Rüyamda o vakitler henüz başlamamış ekşi toplaşmalarından biri, bir denizaltında gerçekleşiyor, sevgili Portishead ise ardı metrelerce cam, kırmızı perdeli bir sahnede, türlü su mahlukatı önünde çalıyordu. Rüyamı pek seven Seliii, winapa bikaç parça Sourtimes bıraktı ve biraz portakal kabuğu ve tarçınla, kırmızı şarap kaynattık. Takip eden yıllarda bu ritüeli, çok ama pek çok pazar akşamüstü, ekseriyetle radyo başında, tekrarlayacaktık.
İnsan bu his ergenlikle beraber bitecek sanıyor değil mi? Hatta şu an, gündüz sarhoşu bi çıtır, "Kimse beni sevmiyooo ya, en yakın arkadaşlarım, hatta ailem bileğğ!!" ağlaşsa yaradana sığınır, kızın ağzının ortasına bi dene patlatırız yani. En azından titreyerek arzularız bunu, bence kaçarı yok.
Oysa bu nadide fiilingimiz mevcudiyetin çeşitli aşamalarında, egomuzun g.tünü koklaya koklaya peşimiz sıra geziyor. Boku ya da RTE tabiriyle "tezeği" hisseder hissetmez yakamıza yapışıyor. Bi kadeh daha şarap koydurtuyor ki, değmeyin keyfine. Sanki o kadar yıl yalnızlık şerbetine defalarca yatırılan sen değilsin. Peeahhh!
İşte tam 10 yıl sonra, o "kimse beni sevmiyo" hissine bi çift lafım var; huuşşşt köpek! Asıl seni kimse sevmiyo artık. Suyun çoktan ısındı "Nobody loves meee"! Ekmeğini yiyen de kalmadı, hikmetine meyleden de.
Hepimiz onbin sosyal ağda, kah foto yükleyip kah like ederek, nasıl da nays tarzında bi çevre sahibi olduğumuzu net bi biçimde anlatıyoruz artık, tamam mı? Nicklerin ardına saklanıp, tanımadığımız insanlara ayar çektiğimiz, cumartesi akşamı icq başında triphop dinleyerek cool sayıldığımız, çirkin çirkin bahtımıza ağlaşıp yenişemeyince seviştiğimiz yıllar, dikiz aynasında küçülüyor giderek, giderayak.
Nasıl da bittin asosyal emoluk, oh canıma değsin. Plakçı emoluk da biter kısmetse yakında.
Yoksa 2010 yılında hala "No body loves me" sansarı içinizi mi kemiriyor? Çaren sosyal ağlarda bebişim, online ın soluk, kuru ama uzun kollarında.
- "Bugün pek çok tavsiye *veresim* var" mesajıyla Formspring sayfanızı tweetleyin.
- Facebook "Ne düşünüyorsun?" kısmına yanlışlıkla, sörç ettirmek istediğiniz o yavrunun ismini girin. Bir şehir kabusu, nihayet vuku bulsun.
- Bikaç ünlü ismi retweet edin; onların haberi olmasa da siz, kendinizi celebfriend sahibi hissedip az rahatlarsınız.
- "Herkesin isminizi bildiği" bi mahalle barınız yok diye üzülmeyin; şimdi her mahallede pek çok mekandan foursquare çekin yapmak moda.
- Yeterince like edilmediğinizi düşünüyorsanız unutmayın, belki de bu yeterince "like" etmediğinizdendir.
- Şu gün itibariyle en samimi kapanış cümleniz "iPhone'umdan gönderildi", taçsikriin yarin tenine denk ve en temel ihtiyacınız, denesi 5 dolardan 1 app. daha.
- Psikolog felan da çok out şu ara; günce styla blog yazıp, yorumcularınıza cevap yetiştirmek neyinize yetmiyo?
Yani artık sizi "hiçkimsenin" sevmemesi gibi bi opsiyon bırakmıyoruz; şimdiye kadar tanıdıklarınız sevmediyse kısmet, önümüzdeki maçlara bakalım. Yepisyeni konnekşınlar, netvörkler, aplikasyonlar sayesinde bir saniyeniz yalnız geçmeyecek. "Bi minik ekran, bi kaç tuşla bu iş olur mu?" demeyin. Biz yaptık, olacak.
Biterken,
"So f*cking what?" kısımı ne oldu? diyorsunuz. Bu oldu. Tıklayın, bağırarak söyleyin, ii gelir. Bu aralar kendimle aynı fikirde değilim ve bunu yazarken bi ara, Fakir Radyo dinleyip eğlendim.
Haydarpaşa'yı yaktılar lan.
